“Hier mag je gewoon zijn wie je bent”

Het verhaal van Sandra, ExtraThuis‑ouder in Amstelveen 

Sandra Kerssenberg is sinds september 2025 ExtraThuis‑ouder. Vanuit haar eigen woning biedt zij een stabiele, rustige en veilige leefomgeving aan jongeren die tijdelijk niet thuis kunnen wonen. In dit interview deelt zij haar ervaringen als startend ondernemer, de samenwerking met FamilySupporters en haar visie op wat jongeren nodig hebben om tot rust te komen en zichzelf te kunnen zijn.

In haar woning in Amstelveen vertelt Sandra met een glimlach over de weg die haar bij gezinshuizen en ExtraThuis bracht. Een weg die begon in een heel andere wereld: die van pensioenen. “Ik kom uit de pensioenwereld,” zegt ze. “Tweeëndertig jaar heb ik daarin gewerkt.”
Maar tijdens een high tea hoorde ze toevallig iemand vertellen over het werken met kinderen binnen de zorg. Het raakte iets in haar. Ze besloot mee te kijken, liep een paar dagen mee en wist eigenlijk meteen: dit past bij mij. Niet veel later begon ze te werken als groeps- en gezinsouder in een gezinshuis. Het werd het begin van een nieuw hoofdstuk. 

Van zekerheid naar ondernemerschap 

Toen haar vorige contract eindigde, kwam er een berichtje van Belinda (ambassadeur ExtraThuis bij FamilySupporters): of ze niet ExtraThuis‑ouder wilde worden. “Dit betekende dat ik eigen ondernemer zou worden, dat vond ik zó spannend. Als je bij een werkgever werkt, is alles geregeld. Als ondernemer moet je het zelf doen.” 

Toch besloot ze het avontuur aan te gaan. Ze schreef een businessplan, overlegde veel met vrienden en familie en zette uiteindelijk de stap. In september opende ze haar eigen ExtraThuis, in haar eigen huis. En dat werkt verrassend goed. “Iedereen zei: ‘je hebt dan geen privéleven meer’. Maar dat valt mee. De kinderen slapen op de eerste verdieping, ik boven op zolder. Ze komen eigenlijk nooit boven. Dat is echt mijn plek.” 

Waarom oudere kinderen? 

ExtraThuis richt zich in het geval van Sandra op jongeren van 12 tot 18 jaar. Een bewuste keuze. “Ik ben gek op kleine kinderen hoor,” zegt ze lachend. “Maar dat hele schoolplein‑gedoe, dat past niet bij mij. En tieners kunnen zelf naar school op de fiets en kunnen een eigen broodje maken. Je begeleidt ze nog steeds intensief, maar je hoeft ze niet overal bij de hand te nemen.” 

Sandra heeft plaats voor twee jongeren. Nu woont er één jongen bij haar. Hij zit in een loyaliteitsconflict tussen zijn ouders en verblijft bij Sandra om rust te vinden. Die rust merkt ze duidelijk. “Als hij van zijn vader komt, zie je dat hij hier landt. Hij ontspant en slaapt beter. Hier mag hij gewoon zijn wie hij is, zonder dat zijn hoofd continu bezig moet zijn met papa en mama.” 

In het huis gelden duidelijke, warme kaders: samen eten, een plek om te gamen en ruimte om te praten wanneer hij daar behoefte aan heeft. Maar niets wordt opgedrongen. 

De rol van FamilySupporters 

Sandra is onderaannemer. FamilySupporters ondersteunt haar bij alles wat komt kijken bij het begeleiden van een jongere: van selectie tot overleg met jeugdbeschermers. “De contacten met FamilySupporters zijn zó belangrijk,” benadrukt ze. “Ik wil niet tussen ouders in staan. Ik ben er voor het kind. En FamilySupporters pakt dan de communicatie met ouders of instanties op. Dat werkt heel prettig.” 

Wanneer een jongere vertrekt, start het selectieproces voor een nieuw kind. “We kijken samen naar profielen: wat past bij mij, wat past bij de dynamiek in huis? Dat vind ik heel fijn. Ik hoef het niet alleen te doen.

“Ik wil niet tussen ouders in staan. Ik ben er voor het kind. En FamilySupporters pakt dan de communicatie met ouders of instanties op. Dat werkt heel prettig.” 

Hoe ervaar jij de levenslijn in jouw ExtraThuis? 

Sandra ziet de ontwikkeling van jongeren als een levenslijn waarin pieken en dalen elkaar afwisselen. “Als ze hier komen, zitten ze meestal in een dal,” vertelt ze. “Ze hebben veel meegemaakt, worden heen en weer getrokken tussen ouders, of worstelen met spanning, onzekerheid en vermoeidheid. Je ziet het aan hun houding, in hun ogen, in hoe weinig energie ze hebben.” In haar ExtraThuis probeert ze die lijn weer voorzichtig omhoog te krijgen. Dat begint met rust, veiligheid en even niets hoeven. “Dan zie je langzaam verandering: ze slapen beter, worden opener en ontspannen. En soms komt er ineens een piek: een lach, een initiatief, een moment waarop je ziet dat ze weer vooruit durven te kijken. Dat zijn de momenten waarvoor je het doet.” 

Wat zou je iemand adviseren die twijfelt om gezinshuisouder te worden? 

Sandra hoeft niet lang na te denken. “Ga kijken. Loop mee. Niet één dag, maar meerdere dagen. Voel hoe het is als de kinderen thuis zijn, als je samen kookt, samen de dag doorloopt. Het is goed te doen, maar je moet het ervaren.” En ja, er zitten moeilijke momenten tussen. Je neemt een kind in huis dat veel meemaakt. Je staat “aan”. Maar juist dan is het waardevol. “Je betekent écht iets. Je geeft een plek waar rust is. Waar iemand zichzelf mag zijn.”

“Je betekent écht iets. Je geeft een plek waar rust is. Waar iemand zichzelf mag zijn.”

Een huis waar je welkom bent 

Het mooiste aan haar werk? Dat weet ze direct. “Het is zó dankbaar. De jongen die hier nu woont hoorde toevallig dat ik zaterdag jarig ben. En toen kwam hij thuis met een cadeautje. Dat had echt niet gehoeven, maar ik vond het zó lief.” Ze glimlacht breed. “We gaan zaterdag uit eten. Hij hoort erbij. Hij is onderdeel van mijn gezin.” 

Over vijf of tien jaar hoopt Sandra dat jongeren zich haar blijven herinneren als iemand die er echt voor hen was. Warm, duidelijk, veilig. “Als ik ze tegenkom in het dorp, dan wil ik dat ze denken: ‘Bij Sandra mocht ik gewoon mezelf zijn.’ Dat zou ik het allermooiste vinden.”